محسن نامجو در جایی از دُراب مخدوش چنین جمله‌ای نوشته: مردها بعد از مرگ مادرشان دیگر نماز نمی‌خوانند.

کاری به معنویات باسمه‌ای ندارم. که خودم چندین سال درگیرش بودم. اما یک اندوهی در محتوای این جمله وجود دارم. حداقل برای من.

من می‌دانم مادرم تا عمر دارد نماز خواهد خواند. نمازی به دور از معنویات باسمه‌ای. نمازی خالص و روحانی. چنان فرشته‌ای که به وصال درگاه پروردگارش رسیده باشد. اما من بی‌نهایت برای از دست‌دادن خدایم می‌ترسم. به خود می‌لرزم. ابن عربی جایی نوشته: کل مکان لا یُونث لا یُعول علیه. به فارسی ما یعنی: هر مکانی که زنانگی نداشته باشد، اعتباری ندارد. گمانم من جای ابن عربی بودم می‌نوشتم: هر ایمانی که زنانگی نداشته باشد، اعتباری ندارد.